Reenactment

Reenactment is het naspelen of uitbeelden van historische gebeurtenissen, meestal op de plaats waar deze oorspronkelijk plaatsvonden, door deelnemers in historisch kostuum. De authenticiteit van aankleding van de deelnemers (kostuums en gebruiksvoorwerpen) is niet altijd even strikt als bij levende geschiedenis, doordat de demonstraties vaak behalve educatief vaak ook recreatief bedoeld zijn.

Levende geschiedenis

Al in de Romeinse oudheid voerden cavalerie-eenheden toneelveldslagen uit van hun belangrijkste overwinningen. Dit werd tijdens en na de middeleeuwen vaak gedaan in de vorm van toernooien. Uit deze tijd dateren ook de passiespelen, waarbij het lijden van Jezus van Nazareth werd getoond.

Pas sinds de 19e eeuw begon reenactment in de Verenigde Staten serieuzer gestalte te krijgen met opvoeringen van veldslagen uit de indianenoorlogen, waarbij veldslagen met Noord-Amerikaanse cavaleriesoldaten opnieuw werden opgevoerd voor een niet-militair publiek. In de jaren 1960 waaide het verschijnsel over naar het Verenigd Koninkrijk.

Sindsdien zijn meer verenigingen en stichtingen opgericht met steeds meer historische invalshoeken: Romeinen, Vikingperiode, de Middeleeuwen, de Tachtigjarige Oorlog, Napoleontische oorlogen, Regency en de Victoriaanse tijd, de Roaring Twenties, de Eerste Wereldoorlog, de Tweede Wereldoorlog, enzovoort.

Reenactment : Kampvolgster Robes & Cloaks

Kijk ook hier voor een overzicht van de diverse reenactment groepen en verenigingen in Nederland en België.

Reenactment : de slag bij Waterloo

Reenactment is de verzamel naam voor de levende geschiedenis groepen en verenigingen. Dit zijn groepen, die het bestaan en het dagelijks leven van een specifieke historische periode uitbeelden. Vaak speelt het militaristische aspect in zo’n groep een belangrijk rol als onderdeel van het programma.

Levende geschiedenis is het uitbeelden van historische gebeurtenissen en/of tijdvakken door middel van demonstraties van het dagelijks leven in gereconstrueerde historische kostuums met gebruik van eveneens gereconstrueerde historische gebruiksvoorwerpen, op een bepaalde plaats (historisch of niet) voor educatieve doeleinden.

Zowel de kostuums als de gebruiksvoorwerpen zijn zo authentiek mogelijk nagemaakt, hetzij met nog steeds beschikbare materialen hetzij met materialen die zo veel mogelijk op de oorspronkelijke lijken.

Aan deze reconstructies gaat zeer nauwkeurig bronnenonderzoek vooraf. Deze bronnen kunnen zeer uiteenlopend zijn: archeologische bodemvondsten, geschriften uit de betreffende historische periode, moderne of gelijkende materialen en samenlevingen die qua samenstelling, vorm en/of gebruik gelijkenis vertonen met de betreffende historische oorsprong, en geschriften over de betreffende historische periode uit het meer recente verleden.

Levende geschiedenis wordt vaak in één adem genoemd met re-enactment, hoewel hiermee toch enkele verschillen bestaan: bij demonstraties van levende geschiedenis gaat het in de regel om uitbeeldingen van de totale historische samenleving (vaak met nadruk op huisnijverheid), terwijl in re-enactmentvoorstellingen vaak de uitbeeldingen van historische veldslagen centraal staan. Ook hoeven dergelijke voorstellingen niet per se educatief bedoeld te zijn, maar ook recreatief. Hierdoor hoeft de authenticiteit van dit soort demonstraties niet altijd even hoog te zijn.

Reenactment en Robes & Cloaks

De tailors van Robes & Cloaks zijn actieve re-enactors. Zeer ervaren in de Napoleontische tijd, zo hebben ze veelvuldig gefigureerd bij de Slag bij Waterloo zowel als kampvolg(st)er als lid van een militie. Maar ook voor een Regency baljurk, een bruiloft  met als thema van bijvoorbeeld Great Gatsby, 16e eeuwse historische kledij (uiteraard periode correct) of het kostumeren van het Franse verzet draaien zij de hand niet om!

Oorsprong van re-enactment

Levende geschiedenis kent een relatief jonge voorgeschiedenis. Het ontstond als een zijtak van de archeologie in de jaren zestig en zeventig, toen archeologen in Noordwest-Europa door middel van historische leefexperimenten probeerden bevestigingen te vinden voor hun wetenschappelijke hypotheses die zij op bodemvondsten loslieten. Tijdens deze leefexperimenten leefden de deelnemers zo veel mogelijk op de wijze van de beoogde periode en met beschikking van soortgelijke materialen als in dit tijdvak. Ook probeerde men kleding uit die tijd na te maken, vaak zo veel mogelijk met dezelfde gereedschappen en materialen als die uit het bedoelde tijdvak.

Sinds de jaren negentig zijn onder invloed van re-enactment verenigingen uit Engeland en Amerika, waar dit verschijnsel al veel ouder is, in Nederland ook de nodige verenigingen ontstaan. Deze zijn vaak opgericht door historisch geïnteresseerden, niet noodzakelijk afkomstig uit de wetenschappelijke wereld. Doordat veel verenigingen voor levende geschiedenis tegenwoordig ook militair-historisch gerichte activiteiten uitvoeren, is de scheidingslijn vaak moeilijk meer te trekken.